به دنبال فلك

مرد فقيري بود كه آه در بساط نداشت و به هر دري كه مي زد كار و بارش رو به راه نمي شد. شبي تا صبح از غصه خوابش نبرد. نشست فكر كرد چه كند, چه نكند و آخر سر نتيجه گرفت بايد برود فلك را پيدا كند و علت اين همه بدبختي را از او بپرسد.

خرت و پرت مختصري براي سفرش جور كرد؛ راه افتاد رفت و رفت تا در بياباني به گرگي رسيد. گرگ جلوش را گرفت و گفت «اي آدمي زاد دوپا! در اين بر بيابان كجا مي روي؟»

مرد گفت «مي روم فلك را پيدا كنم. سر از كارش در بياورم و علت بدبختيم را از او بپرسم.»

گرگ گفت «تو را به خدا اگر پيداش كردي اول از قول من سلام برسان؛ بعد بگو گرگ گفت شب و روز سرم درد مي كند. چه كار كنم كه سر دردم خوب بشود.»

مرد گفت «اگر پيداش كردم, پيغامت را مي رسانم.»

و باز رفت و رفت تا رسيد به پادشاهي كه در جنگ شكست خورده بود و داشت فرار مي كرد. پادشاه تا چشمش افتاد به مرد, صداش زد «آهاي! از كجا مي آيي و به كجا مي روي؟»

ادامه نوشته

غزل شماره 60

ایا نور رخ موسی مکن اعمی صفورا را                    

    چنین عشقی نهادستی به نورش چشم بینا را

منم ای برق رام تو برای صید و دام تو                     

     گهی بر رکن بام تو گهی بگرفته صحرا را

چه داند دام بیچاره فریب مرغ آواره                            

چه داند یوسف مصری غم و درد زلیخا را

ادامه نوشته

غزل شماره 59

تو از خواری همی نالی نمی بینی عنایت ها                    

مخواه از حق عنایت ها و یا کم کن شکایت ها

تو را عزت همی باید که آن فرعون را شاید                   

 بده آن عشق و بستان تو چو فرعون این ولایت ها

خنک جانی که خواری را به جان ز اول نهد بر سر           

 پی اومید آن بختی که هست اندر نهایت ها

ادامه نوشته

غزل شماره 58

رسید آن شه رسید آن شه بیارایید ایوان را                   

   فروبرید ساعدها برای خوب کنعان را

چو آمد جان جان جان نشاید برد نام جان                     

   به پیشش جان چه کار آید مگر از بهر قربان را

بدم بی عشق گمراهی درآمد عشق ناگاهی                    

   بدم کوهی شدم کاهی برای اسب سلطان را

ادامه نوشته

غزل شماره 57

مسلمانان مسلمانان چه باید گفت یاری را                       

 که صد فردوس می سازد جمالش نیم خاری را

مکان ها بی مکان گردد زمین ها جمله کان گردد             

  چو عشق او دهد تشریف یک لحظه دیاری را

خداوندا زهی نوری لطافت بخش هر حوری                   

که آب زندگی سازد ز روی لطف ناری را

ادامه نوشته

غزل شماره 56

عطارد مشتری باید متاع آسمانی را                         

     مهی مریخ چشم ارزد چراغ آن جهانی را

چو چشمی مقترن گردد بدان غیبی چراغ جان              

     ببیند بی قرینه او قرینان نهانی را

یکی جان عجب باید که داند جان فدا کردن                    

  دو چشم معنوی باید عروسان معانی را

ادامه نوشته

غزل شماره 55

شب قدر است جسم تو کز او یابند دولت ها                     

 مه بدرست روح تو کز او بشکافت ظلمت ها

مگر تقویم یزدانی که طالع ها در او باشد                      

  مگر دریای غفرانی کز او شویند زلت ها

مگر تو لوح محفوظی که درس غیب از او گیرند             

  و یا گنجینه رحمت کز او پوشند خلعت ها

ادامه نوشته

غزل شماره 54

از این اقبالگاه خوش مشو یک دم دلا تنها                     

  دمی می نوش باده جان و یک لحظه شکر می خا

به باطن همچو عقل کل به ظاهر همچو تنگ گل               

 دمی الهام امر قل دمی تشریف اعطینا

تصورهای روحانی خوشی بی پشیمانی                         

ز رزم و بزم پنهانی ز سر سر او اخفی

ادامه نوشته

غزل شماره 53

عشق تو آورد قدح پر ز بلاها                                  

  گفتم می می نخورم پیش تو شاها

داد می معرفتش آن شکرستان                                   

 مست شدم برد مرا تا به کجاها

از طرفی روح امین آمد پنهان                                 

   پیش دویدم که ببین کار و کیاها

ادامه نوشته

غزل شماره 52

چون همه عشق روی تست جمله رضای نفس ما               

 کفر شدست لاجرم ترک هوای نفس ما

چونک به عشق زنده شد قصد غزاش چون کنم                

 غمزه خونی تو شد حج و غزای نفس ما

نیست ز نفس ما مگر نقش و نشان سایه ای                   

  چون به خم دو زلف تست مسکن و جای نفس ما

ادامه نوشته

غزل شماره 51

گر تو ملولی ای پدر جانب یار من بیا                         

  تا که بهار جان ها تازه کند دل تو را

بوی سلام یار من لخلخه بهار من                              

  باغ و گل و ثمار من آرد سوی جان صبا

مستی و طرفه مستیی هستی و طرفه هستیی             

        ملک و درازدستیی نعره زنان که الصلا

ادامه نوشته

غزل شماره 50

ای بگرفته از وفا گوشه کران چرا چرا                     

     بر من خسته کرده ای روی گران چرا چرا

بر دل من که جای تست کارگه وفای تست                     

  هر نفسی همی زنی زخم سنان چرا چرا

گوهر نو به گوهری برد سبق ز مشتری                       

  جان و جهان همی بری جان و جهان چرا چرا

ادامه نوشته

غزل شماره 49

با تو حیات و زندگی بی تو فنا و مردنا                       

   زانک تو آفتابی و بی تو بود فسردنا

خلق بر این بساط ها بر کف تو چو مهره ای                 

   هم ز تو ماه گشتنا هم ز تو مهره بردنا

گفت دمم چه می دهی دم به تو من سپرده ام                 

    من ز تو بی خبر نیم در دم دم سپردنا

ادامه نوشته

غزل شماره 48

ماه درست را ببین کو بشکست خواب ما                    

    تافت ز چرخ هفتمین در وطن خراب ما

خواب ببر ز چشم ما چون ز تو روز گشت شب              

  آب مده به تشنگان عشق بس است آب ما

جمله ره چکیده خون از سر تیغ عشق او                       

 جمله کو گرفته بو از جگر کباب ما

ادامه نوشته

غزل شماره 47

ای که تو ماه آسمان ماه کجا و تو کجا                        

   در رخ مه کجا بود این کر و فر و کبریا

جمله به ماه عاشق و ماه اسیر عشق تو                         

ناله کنان ز درد تو لابه کنان که ای خدا

سجده کنند مهر و مه پیش رخ چو آتشت                      

   چونک کند جمال تو با مه و مهر ماجرا

ادامه نوشته

غزل شماره 46

دی بنواخت یار من بنده غم رسیده را                          

  داد ز خویش چاشنی جان ستم چشیده را

هوش فزود هوش را حلقه نمود گوش را                        

 جوش نمود نوش را نور فزود دیده را

گفت که ای نزار من خسته و ترسگار من                     

  من نفروشم از کرم بنده خودخریده را

ادامه نوشته

غزل شماره 45

با لب او چه خوش بود گفت و شنید و ماجرا              

      خاصه که در گشاید و گوید خواجه اندرآ

با لب خشک گوید او قصه چشمه خضر                     

    بر قد مرد می برد درزی عشق او قبا

مست شوند چشم ها از سکرات چشم او                    

      رقص کنان درخت ها پیش لطافت صبا

ادامه نوشته

غزل شماره 44

در دو جهان لطیف و خوش همچو امیر ما کجا             

     ابروی او گره نشد گر چه که دید صد خطا

چشم گشا و رو نگر جرم بیار و خو نگر                    

    خوی چو آب جو نگر جمله طراوت و صفا

من ز سلام گرم او آب شدم ز شرم او                     

       وز سخنان نرم او آب شوند سنگ ها

ادامه نوشته

غزل شماره 43

کاهل و ناداشت بدم کام درآورد مرا                           

   طوطی اندیشه او همچو شکر خورد مرا

تابش خورشید ازل پرورش جان و جهان                  

      بر صفت گلبشکر پخت و بپرورد مرا

گفتم ای چرخ فلک مرد جفای تو نیم                    

         گفت زبون یافت مگر ای سره این مرد مرا

ادامه نوشته

غزل شماره 42

کار تو داری صنما قدر تو باری صنما                      

    ما همه پابسته تو شیر شکاری صنما

دلبر بی کینه ما شمع دل سینه ما                    

             در دو جهان در دو سرا کار تو داری صنما

ذره به ذره بر تو سجده کنان بر در تو                       

   چاکر و یاری گر تو آه چه یاری صنما

ادامه نوشته

غزل شماره 41

شمع جهان دوش نبد نور تو در حلقه ما                         

 راست بگو شمع رخت دوش کجا بود کجا

سوی دل ما بنگر کز هوس دیدن تو                             

دولت آن جا که در او حسن تو بگشاد قبا

دوش به هر جا که بدی دانم کامروز ز غم                   

   گشته بود همچو دلم مسجد لا حول و لا

ادامه نوشته

غزل ۱۶۰

خوش است خلوت اگر يار يار من باشد

نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد

من آن نگين سليمان به هيچ نستانم

که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد

روا مدار خدايا که در حريم وصال

رقيب محرم و حرمان نصيب من باشد

ادامه نوشته

غزل ۱۵۹

نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد

صوفی ما که ز ورد سحری مست شدی

شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد

خوش بود گر محک تجربه آيد به ميان

تا سيه روی شود هر که در او غش باشد

ادامه نوشته

غزل ۱۵۸

من و انکار شراب اين چه حکايت باشد

غالبا اين قدرم عقل و کفايت باشد

تا به غايت ره ميخانه نمی‌دانستم

ور نه مستوری ما تا به چه غايت باشد

زاهد و عجب و نماز و من و مستی و نياز

تا تو را خود ز ميان با که عنايت باشد

ادامه نوشته

غزل ۱۵۷

هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

پای از اين دايره بيرون ننهد تا باشد

من چو از خاک لحد لاله صفت برخيزم

داغ سودای توام سر سويدا باشد

تو خود ای گوهر يک دانه کجايی آخر

کز غمت ديده مردم همه دريا باشد

ادامه نوشته

غزل ۱۵۶

به حسن و خلق و وفا کس به يار ما نرسد

تو را در اين سخن انکار کار ما نرسد

اگر چه حسن فروشان به جلوه آمده‌اند

کسی به حسن و ملاحت به يار ما نرسد

به حق صحبت ديرين که هيچ محرم راز

به يار يک جهت حق گزار ما نرسد

ادامه نوشته

غزل ۱۵۵

اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگيزد

ور از طلب بنشينم به کينه برخيزد

و گر به رهگذری يک دم از وفاداری

چو گرد در پی اش افتم چو باد بگريزد

و گر کنم طلب نيم بوسه صد افسوس

ز حقه دهنش چون شکر فروريزد

ادامه نوشته

غزل ۱۵۴

راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

شعری بخوان که با او رطل گران توان زد

بر آستان جانان گر سر توان نهادن

گلبانگ سربلندی بر آسمان توان زد

قد خميده ما سهلت نمايد اما

بر چشم دشمنان تير از اين کمان توان زد

ادامه نوشته

غزل ۱۵۳

سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

به دست مرحمت يارم در اميدواران زد

چو پيش صبح روشن شد که حال مهر گردون چيست

برآمد خنده خوش بر غرور کامگاران زد

نگارم دوش در مجلس به عزم رقص چون برخاست

گره بگشود از ابرو و بر دل‌های ياران زد

ادامه نوشته

غزل ۱۵۲

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد

جلوه‌ای کرد رخت ديد ملک عشق نداشت

عين آتش شد از اين غيرت و بر آدم زد

عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزد

برق غيرت بدرخشيد و جهان برهم زد

ادامه نوشته

غزل ۱۵۱

دمی با غم به سر بردن جهان يک سر نمی‌ارزد

به می بفروش دلق ما کز اين بهتر نمی‌ارزد

به کوی می فروشانش به جامی بر نمی‌گيرند

زهی سجاده تقوا که يک ساغر نمی‌ارزد

رقيبم سرزنش‌ها کرد کز اين به آب رخ برتاب

چه افتاد اين سر ما را که خاک در نمی‌ارزد

ادامه نوشته