آرامش کویر

بسوزم

چه امید بندم در این زندگانی

که در نا امیدی سر آمد جوانی

سر آمد جوانی و ما را نیامد

پیام وفایی از این زندگانی

بنالم ز محنت همه روز تا شام

بگریم ز حسرت  همه شام تا روز

تو گویی سپندم بر این آتش طور

بسوزم  از این آتش آرزوسوز

بود کاندراین جمع ناآشنایان

پیامی رساند مرا آشنایی ؟

شنیدم سخن ها ز مهر و وفا ، لیک

ندیدم نشانی  ز مهر و وفایی

چو کس با زبان دلم آشنا نیست 

چه بهتر که شکوه خاموش باشم

چو یاری مرا نیست همدرد  ، بهتر

که از یاد یاران فراموش  باشم

ندانم  در آن چشم عابد فریبش

کمین کرده آن دشمن دل سیه کیست ؟

ندانم که آن گرم و گیرا نگاهش

چنین دل شکاف و جگرسوز از چیست؟

ندانم در آن  زلفکان پریشان

دل بی قرار که آرام گیرد ؟

ندانم که از بخت بد ، آخر کار

لبان که از آن لبان کام گیرد ؟

                                                                     (دکتر شریعتی)